قرن شانزدهم تا نوزدهم

عکس فوق تنها اکارینای باقی مانده ساخت جوزپه دوناتی ایتالیایی در موزه بارسلونا است.

اکارینا در نهایت وارد اروپا شد. در سال ۱۵۲۷ کورتس(مجمع قانون گذاری اسپانیا قبل از پرتغال) یک گروه از رقاصان و نوازندگان آزتک را به امپراطوری چارلز پنجم فرستاد تا در دادگاه سلطنی به نمایش بپردازند.

با توجه به شواهد و گفته هایی که در این مورد مطرح شده است، یک نانوا در رم این نمایش را می بیند و با ساز اکارینا روبرو می شود و تصمیم می گیرد اکارینای خودش را بسازد. (نانوایی های آن زمان اغلب اشیای سفالی را در کوره های خود به به کار می بردند تا بتوانند از خاکستر باقی مانده برای پخت نان استفاده کنند)

اکارینا یک نام مستعار است و به معنی “غاز کوچک” می باشد. این ساز به دلیل کوچک و محدود بودن چیزی شبیه به یک اسباب بازی کودکان بود.

تمام تغییرات در اواخر قرن ۱۹ در یک شهر نزدیک به بولونیا(ایتالیا) زمانی که “جوزپه دوناتی”، نانوا و موسیقیدان جوان اکارینایی کامل که شبیه به یک زیردریایی بود اختراع کرد. اکارینا در حال حاضر در موسیقی غربی نیز مورد استفاده قرار دارد. این ساز در انواع مختلف ساخته می شود که به نوازندگان این امکان را می دهد تا بتوانند یک آنسامبل اکارینا تشکیل دهند. یکی از گروه های مشهور Gruppo Ocarinistico Budrese نام دارد که هنوز فعالانه در حال اجرای گروهی اکارینا هستند.

برای مطالعه بخش سوم این مقاله به این لینک مراجعه کنید.

دیدگاه بگذارید